Zoetermeer in de Jaren 50

Ieder mens heeft zo zijn eigen interesses en ideeën. Zo ben ik een echte geschiedenis-man. Ik hou van alles wat met vroeger te maken heeft en verdiep mij graag in geheimen uit een (ver) verleden. Als ik er een hashtag bij zou mogen bedenken dan zou dat worden: #HistoryNerdXXL

Ik woon sinds 1978 in Zoetermeer, een groeistad die inmiddels zo groot is, dat ik steeds vaker terug verlang naar de tijd dat ik dagelijks dezelfde mensen tegenkwam en onze leefomgeving nog een stuk overzichtelijker was. Voor de “echte Zoetermeerders” ( geboren vlak na de 2e wereldoorlog; de babyboomers) is de schok nog vaak nog veel groter. Ik heb mij altijd verbonden gevoeld met deze groep mensen; de jaren 50 en (in mindere mate) de jaren 60 hebben een sterke aantrekkingskracht op mij. Vraag mij niet waarom…het is wat het is. Toen ik hoorde dat het Historisch Genootschap Oud-Soetermeer een presentatie zou komen geven bij Open Ichthus over het Zoetermeer van de jaren 50, werd ik meteen enthousiast!

Afgelopen week arriveerde ik in de Zoetermeerse Ichthuskerk en luisterde met 12 andere geschiedenis-fanaten naar het verhaal van Jacques van Oosterom. Ik werd positief verrast door de hoeveelheid kennis en materiaal dat door het genootschap is verzameld, door de jaren heen. Van een stuk veengrond tot een flinke collectie boeken en publicaties over de stad.

Ik wist eigenlijk niet dat er zoveel te vertellen was en te laten zien over de Zoetermeerse boterboeren, die ooit het gebied hebben bevolkt waarop we nu wonen in betonnen huizen, onze boodschappen doen in verschillende winkelcentra en uit eten gaan in één van de vele restaurants.

Eén van de mooiste verhalen is het geheim van de toren van de Pelgrimskerk; tijdens de bouw vond meneer Brinkers ( ja, die van de margarine) die tegenover de kerk zijn huis had laten bouwen,  dat de toren niet hoog genoeg werd. Hij besloot eigenhandig de financiering een impuls te geven zodat de toren verder kon worden verhoogd. Het zou in onze tijd vast niet niet meer zo makkelijk gaan, als toen.

Ook de talloze bewegende beelden waarvan we mochten genieten waren bijzonder. Het leek wel een special van de TV-serie “Nederland op Film” van Omroep Max.

Een bijzondere middag die wat mij betreft een vervolg verdiend. Toen ik naar huis ging riep Jacques van Oosterom nog naar me: “ik bel je binnenkort”. Hoopvol gestemd en zeer tevreden ging ik naar huis. Open Ichthus is weer een geslaagd evenement rijker!

Anton van Dijken, 6 maart 2018.